پس از شهریور سال ۱۳۲۰ دیگر آن التهاب و جوشش به سردی گردانید و این امری مسلم بود زیرا که ضعیف شدن حکومت مرکزی و از هم پاشیدن آن سیستم و نظامی که ترقی و اقتصاد را پیش می برد . وقفه در کار عمرانی بوجود آوردو محمود آباد نیز نمی تواتست از این امر کلی مستثنی گردد و در نتیجه یا بسیار از طرح سازندگی از رونق افتاد و یا بسیار کند شده بود تا اینکه پس از تثبیت اوضاع کلی عمران آبادی در سراسر ایران شروع شد و شهر محمودآباد نیز دوباره مورد توجه قرار گرفت . در سال ۱۳۳۵ در شهر محمودآباد شهرداری ایجاد شد و در آغاز کار برای شهرداری سرپرستانی تعیین شدند که عبارت بودند از آقایان مجد پنجه ای و وحدت پناه . و پس از تشکیل انجمن شهر در سال ۱۳۳۸ آقای کریم سعیدی بعنوان شهردار انتخابی مشغول بکار شد . از آن تاریخ دو باره محمودآباد  شروع به پیشرفت نمود از آنجا که محمودآباد شهری بندری بود پیشرفت آن شتاب گرفت و با تصویب وزارت کشور در سال ۱۳۵۱ این منطقه به بخش تبدیل گردید. و بخش جدید از دابوی شمالی ‌هراز پی شمالی و اهلمرستاق شمالی تشکیل می شد که به بخش هراز معروف گشت و شهر محمودآباد به عنوان مرکز آن بخش انتخاب شد. دهستان اهلمرستاق به مرکزیت کلوده ‌دابوی شمالی به مرکزیت سرخرود و هرازپی شمالی به مرکزیت بیشه کلا ‌این بخش را تشکیل می دادند و چون محمودآباد منطقه بزرگ کشاورزی بود و بعلت اهمیت ارتباطی اقتصادی و صنعتی کم کم  استعداد شهرستان شدن را پیدا کرد و با تلاش مسئولان شهر محمودآباد در سال ۱۳۷۰ به شهرستان تبدیل گردید .